هزار ساله که رفتی ...

اونقدر حالم دگرگونه و خالی از انرژی ام که عمیقاً احساس می کنم الانه که هر آینه جان به جان آفرین تسلیم کنم ... و توی این شرایط تنها چیزی که به ذهنم میرسه اینه که یکی بعد از رفتنم بهش بگه که من چقدر دوستش داشتم ... و چقدر همهی روزهای من پر از لحظاتِ بودنش بود، حتی زمانهایی که لاجرم و به احترامِ خواسته ی اون ازش فاصله گرفتم ...

هرچند دیگه بعد رفتنم احتمالاً چندان برای من فرقی نمیکنه که در جهانِ بعد از من و خالی از من چه اتفاقی می افته ...

اما اگر عشق واقعاً هرگز نمی میرد، ( امیلی برونته)، شاید قصه در خصوص آدمهایی که دوستمون دارند و دوستشون داریم متفاوت باشه ...

_________________________________________________________________________________________

خاورمیانه ی پر التهاب، پر از هیجاناتِ مسموم و کمرشکن، اونقدر مردمش رو معتاد به التهاب کرده که وقتی از اینهمه قصه و ماجرا به واسطه ی مهاجرت فاصله میگیرند، خیلی ها از مکانهای تازه ی کم قصه و آرامششون، خسته و بی حوصله میشن ...

درست مثل اون بنده خدایی که می گفت ما اونقدر به دود و آلودگی تهران معتادیم که اگه ازش دور بشیم، هوای تازه میکشدمون ...

_________________________________________________________________________________________

آدمها و روابطشون به شکل عجیبی به عقایدشون گره خورده ...

عقاید، عمدتاً از قوم و قبیله و جغرافیا میاد اما آدمها این عقاید رو به شکل زیرپوستی به همه ی زوایای ارتباطات شون وصل می کنند. و تمامِ ارکانِ زندگی و چیدمانش، لاجرم و ناخودآگاه با این عقاید تعیین میشن ...

عقایدی که اگر خوب بهشون فکر کنی و شهامت شک کردن بهشون و رها شدن ازشون رو داشته باشی، در خیلی از موارد با خواسته های ما و حالِ خوب ما غریبه اند ... اما قابلیت این رو دارند که سر بزنگاه، خیلی از ابعادِ زندگی ما، حتی عاشقانه ترین عاشقانه های ما رو هم به نابودی بکشند ...

ریفر می کنم به فیلم بسیار دیدنی Agora, 2009 ...

حواسمون باشه به اینکه دقیقاً چه چیزهایی دارند مشی زندگی ما رو تعیین می کنند و هرکدومشون از چی و کجا نشأت می گیرند ...

_________________________________________________________________________________________

ختم کلام:

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق

ثبت است بر جریده ی عالم، دوامِ ما ...